Hoe gaat het met mijn kanjertje en vechtertje Nick!

Voor alle bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm die geen Facebook hebben, hier een update hoe het met Nick gaat, besef dat het wel een heel lang blogbericht is zo, maar dan zijn jullie ook op de hoogte

Dag 14. Nou we zijn gisteren naar het AMC verhuisd en pfff wat was het allemaal weer heftig. Zo toevallig zat mijn vroegere buurjongen op de ambulance dat was voor mij wel heel fijn. Maar die arme Nick dacht echt dat hij naar huis ging en dan kom je weer op een andere plek te liggen wat hij totaal niet kan plaatsen met als gevolg een super bange Nick die helemaal door het lint gaat zodra er iemand wat komt doen. Hij heeft zelfs een zuster keihard geschopt terwijl ze zijn luier wilde verschonen. Oh moet je voorstellen hoe dat maandag zal gaan. Dan gaan ze volop onderzoeken doen en hem weer prikken. Hij heeft vannacht helemaal niet geslapen maar ligt nu met mij aan zijn bedje met zijn oogjes dicht. Wat zal er toch allemaal in zijn koppie om gaan. Zo heftig allemaal voor het kereltje!

Dag 15. Weer op weg naar mijn kanjertje in het ziekenhuis. Hij moet nog erg wennen in het AMC en schreeuwt nog alles bij elkaar als er een zuster of dokter binnenkomt. Wat is die dan toch sterk. 4 Man sterk om alleen maar een luier om te doen is nodig en dan nog schopt, slaat en bijt hij. Wat is die toch angstig dat kereltje van me. Hij heeft nu ook een speciaal bed, een soort groot ledikant waar je de deurtjes aan de zijkant kan openzetten overdag. Dit omdat hij de neiging had om uit het gewone bed te klimmen in de nacht en dat gaat natuurlijk niet als je aan allemaal slangetjes vastzit en ook nog niet goed op je benen kan staan met het gevolg dat je boem weer op de grond ligt. Gisteren wilde ze toch al bloed gaan prikken en de dokter had uiteindelijk besloten om hem dan toch maar eventjes in slaap te brengen omdat het andere middel om hem rustig te maken niet hielp. Nou wat er ook gebeurde maar Nick viel er niet van in slaap, hoe krijgt hij het voor elkaar. Moest dus helaas toch onder dwang gebeuren en hup daar gingen weer een aantal zusters naar de behandelkamer om hem flink in de houdgreep te houden zodat een arts in zijn vingers kon prikken om een aantal buisjes met bloed te kunnen krijgen. Pfff werkelijk dat kost je telkens een paar jaar van je leven. Je kijkt ernaar en je kan niets doen terwijl je hem het liefste wil beschermen. Het kaliumgehalte was helaas weer te hoog en zodra ik het woord kalium alleen maar hoor dan schiet mijn hartslag al naar ongekende hoogte. Is toch hetgene wat bij hem de hartstilstand veroorzaakte en dat hoop ik nooit meer mee te maken. Hoe zal vandaag gaan verlopen? Echo's van blaas en nieren staan op het programma en ook nog röntgenfoto's van zijn longen en ik ben er bang voor dat ook weer bloed prikken aan de orde zal zijn. Het liefst wil je het mannetje 's avonds stiekem onder je arm het ziekenhuis uit smokkelen om hem dit allemaal te besparen maar omdat het allemaaal nodig is die dagelijkse martelgangen voor hem weet je ook dat dat niet kan. Wat kan je je dan als moeder toch machteloos voelen ..... we zullen het weer zien vandaag!

Dag 16. En weer op weg naar het ziekenhuis. Hoe is het gisteren gegaan. Nou kan je vertellen het was weer een zware dag maar de onderzoeken zijn uiteindelijk gelukt. Je moet niet vragen hoe maar ben trots op mijn mannetje dat hij ondanks de grote angst het toch heeft gedaan. De longontsteking is gelukkig verdwenen. De uitslagen van de echo's krijg ik te horen van zijn nefroloog (nieren dokter). Ook weer veel gesprekken gevoerd met artsen, de pedagogisch medewerker en de maatschappelijk werker. Telkens weer heel confronterend want je wil het liefst horen dat je mannetje weer helemaal beter wordt maar daar dat door zijn kapotte niertjes niet zo is, komt op die momenten telkens de realisatie hoe de toekomst zal zijn. Ze zijn nu bezig met het maken van een stappenplan om te proberen het Nick zo duidelijk mogelijk te maken dat hij het AMC nog heeeeeeel vaak gaat zien en dat het prikken telkens weer gaat gebeuren. We zullen het allemaal gaan beleven. En hoe lief hij heeft andere buurman opgestuurd gekregen door Annelies. Annelies nogmaals super bedankt ook namens Nick en dat wil ik ook doen aan iedereen die een kaartje hebben gestuurd. Elke dag maakt hij de enveloppen open met een glinstering in zijn ogen, zijn hoogtepuntje van de dag. Vandaag staat bloed prikken weer op het programma en nu niet alleen in de vingers maar ook in zijn arm. Spannend weer!

Dag 17. En weer op weg naar mijn kanjertje in het ziekenhuis. En hoe gaat het nu. Gisteren weer plas opgevangen in een plaszak want waarschijnlijk weer een urineweginfectie. Dat is nu op kweek gezet. Het bloed prikken was weer een drama maar gelukkig wel weer gelukt. Of hij er ooit aan zal wennen ik vraag het me af. Laten we het hopen want die oh zo enge martelgang in zijn oogjes die wil je hem zo ontzettend graag besparen. Je kijkt ernaar en kan niets meer doen dan hem daarna troosten. Elke keer doet mijn hart weer zeer als ik hem zo in paniek zie. De uitslag van de bloedwaarden heeft ervoor gezorgd dat hij weer meer medicijnen krijgt om de waarden in balans te houden. En hoe fijn is het dat dat allemaal door de sonde gegeven kan worden want pillen slikken zit er echt niet in bij mijn mannetje. Vandaag zal hij overdag helemaal geen voeding krijgen via de sonde in de hoop dat hij honger krijgt en zelf weer wat gaat eten. Maar wat eet mijn lieve Nick normaal, vooral zuivelpodukten, een sneetje brood met pasta, een banaan als je geluk hebt en het allerliefste poffertjes of pannenkoeken en wat zit daar voornamelijk in, je voelt hem al aan KALIUM. En dat mag hij niet meer. Zie bij hem er maar eens rijst in te krijgen, ik wens iedereen succes. Zeer benieuwd. Zal hij vandaag wat meer toelaten door de zusters en niet te vergeten door mij want gisteren mocht ik ook niet veel van meneertje, zelfs voor een luier te verschonen moest ik de trukendoos openen om hem zover te krijgen maar eens zijn ook de truukjes (hoe schrijf je dat eigenlijk) ook bij mij op pfff. Ach ja ik kan bijna als zuster in gaan vallen daar, nou ja voor de makkelijke klusjes dan, want voor bloeddruk meten, wegen op de weegstoel e.d. draai ik me hand niet meer om. Vandaag ga ik ook leren hoe met de sonde om te gaan. We gaan het weer zien vandaag wat de dag ons brengt ....

Dag 18. Waar ik al bang voor was Nick heeft niets gegeten gisteren ondanks dat hij geen sondevoeding kreeg overdag. Gelukkig krijgt hij gedurende de nacht wel sondevoeding en nu ook met extra calorieën erin want meneertje valt weer aardig af. Hij had altijd worstenhandjes maar daar is niet veel meer van over. Ook krijgt hij 1 liter vocht gedurende de avond door de sonde omdat er meer vocht uitgaat dan erin komt. Een heel gesprek gehad met de diëtiste en daar werd ik nou niet bepaald vrolijk van. Ik vraag me af wat mag hij eigenlijk nog wel eten en drinken, dat wordt echt een probleem ben ik bang. Nick die al een slechte eter is en dan moet die dingen gaan eten waar hij nomaal gesproken al van gaat kokken als die het ziet. Vandaag maar weer zien of het plan gaat lukken om geen sondevoeding te geven overdag. Ook is het weer prikdag vandaag. Morgen een uitgebreid gesprek op het programma staan met de nefroloog, afdelingsarts en de maatschappelijk werker. We zullen het weer zien vandaag wat de dag ons zal brengen!

Dag 19. Helaas pindakaas Nick heeft gisteren nog steeds niets gegeten en is weer afgevallen. Vandaag weer een nieuwe kans en anders zal het waarschijnlijk erop uitdraaien dat meneertje alleen maar eten door de sonde blijft krijgen ook als hij straks thuis is. Heb gisteren een boekwerkje gehad met de instructie hoe te werken met een sonde en hoe om te gaan met problemen met de sonde. Moet daar zelfs volgende week een theorie en praktijkexamen in afleggen. Heb het gisteravond thuis even snel doorgenomen en oeps slik vind het toch best wel eng hoor. Voor het eerst gisteren medicijnen mogen geven door de sonde, ja met de zuster naast me hoor. Een hele verantwoordelijkheid, stel je voor dat er iets fout gaat. Het bloed prikken is gisteren weer gelukt, onder hevig protest weliswaar maar toch. Vanmiddag het gesprek met de dokters en maatschappelijk werker. Hoop dat er al wat meer duidelijk is ook over het hoe of wat in de toekomst. Weet dat we levenslang zullen hebben en dat het heel zwaar zal zijn maar iets meer informatie zal fijn zijn. Spannend. Namens Nick wil ik jullie bedanken voor alle kaarten die hij heeft gekregen. Hij heeft zelfs zijn best gedaan om een glimlach op zijn gezicht te toveren voor jullie ondanks alle ellende. Morgen hoop ik meer nieuws te hebben!

Dag 20. Elke dag is het weer een verrassing hoe die zal gaan zoals ik telkens schrijf. Zo ook gisteren. Schreef van de week al dat er weer een plasje op kweek was gezet. De dokter kwam me vertellen dat er een bacterie was gevonden maar daar dat nogal een heftige bacterie is, wilde ze het zekere voor het onzekere nemen en nog een plasje in een potje opvangen. Nick weer in paniek want oh jeetje daar stond weer een witte jas maar onder hevig gekrijs uiteindelijk gelukt. Schrok me werkelijk een hoedje toen ik het plasje zag. Ben geen dokter maar zag meteen dat dat niet goed kon zijn. Het leek wel erwtensoep. Het bleek inderdaad dat hele sterke vervelende beestje (zoals de artsen dat noemen) te zijn die nogal moeilijk te bestrijden is. En daar moest die arme schat weer naar de behandelkamer om een infuus in zijn hand te laten zetten. Het schreeuwen ging weer door merg en been. Door het infuus moet in ieder geval 2 weken antibiotica gegeven worden om het beestje te verbannen. Maar het kan nog erger want dat vervelende beestje kan ook voorkomen in een wondje en dan moet je geïsoleerd komen te leggen en dan had iedereen in die witte pakken binnen moeten komen inclusief moi. Gelukkig is dat nu niet het geval en is dat mijn mannetje bespaard gebleven. Ben weer op weg naar het ziekenhuis en vandaag maar weer zien wat de dag gaat brengen.

Dag 21. Het is zondag en dan gebeurt er niet zoveel in het ziekenhuis. Weinig nieuws dus, de antibiotica loopt lekker de hele dag door het infuus en doet volgens mij ook zijn werk want Nick is vandaag lekker vrolijk. We komen jullie even een fijne zondag wensen!

Dag 22. Pfff zo zie je maar weer pluk het moment van de dag. Plaats ik gisterochtend nog een vrolijke selfie van Nick en mijn persoontje, hetgeen wat we thuis heel vaak deden omdat kanjer Nick dat zo leuk vindt, was het helaas gistermiddag hele andere koek. Zit bijna de hele dag op een klein stoeltje naast zijn bed en dan houdt hij mijn hand vast en opeens uit het niets voelde ik zijn arm slap worden en weg was die ..... heel eng om te zien en je begrijpt mijn schrik was groot. Gelukkig kwam zuster Nancy op dat moment binnen en zij handelde meteen. Na alle controles en het zien of zijn infuus nog wel goed zat, die overigens goed zat, de dienstdoende arts erbij geroepen. Mijn mannetje was toen inmiddels weer bij en na wat handelingen kon de arts ook geen reden vinden voor het feit dat hij opeens weg viel. Heb toen aan haar gevraagd of zijn sonde nog wel goed zat omdat hij regelmatig na een slokje drinken en het geven van de medicijnen kokhalsneigingen had en/of ietwat moest hoesten. Wat klink ik geleerd zo maar had in de instructie folder gelezen dat als iemand met een sonde moest hoesten na het geven van voedsel of medicijnen dat kan betekenen dat die in zijn longen was geschoven in plaats van de maag. Zij heeft toen wat ingespoten en na een kwartier weer teruggehaald en getest op een strookje of het maagzuur was en dat was het dus toch nog in zijn maag. Word ik vanmorgen gebeld dat Nick vannacht een gigantische hoestbui kreeg en zijn sonde er heeft uitgetrokken, toch niet goed gezeten ben ik bang. Zit nu weer in de bus naar het ziekenhuis en maar weer zien wat de dag brengt. We hebben een verhuizing naar een andere kamer i.v.m. de verbouwing die achter de rug is, weer het vreselijke bloed prikken en het inbrengen van de nieuwe sonde op het programmna staan. Laat hij please vertrouwen houden in de sonde want dat was hem helemaal eigen geworden en zonder kan hij niet. We zullen het weer zien vandaag!

Dag 23. Ben tot nu toe bij alle onderzoeken en handelingen bij mijn kanjertje aanwezig geweest maar gisteren bij het inbrengen van de nieuwe sonde kon ik het niet aanzien en ben op de gang gaan staan. Zwak misschien maar kon het echt niet. Wat een vreselijk gezicht als je ziet hoe ze die slang door de neus in de maag proberen te brengen terwijl je kind helemaal in paniek is en moord en brand schreeuwt en het daardoor nog moeilijker wordt om het voor elkaar te krijgen. Pfff zo heftig. Uiteindelijk gelukt maar toen durfde hij zijn bed niet meer in want oh jeetje het kan zomaar weer gebeuren. En kan me die gedachtengang van hem zo goed voorstellen. Hij heeft toen de hele dag in een rolstoel gezeten maar gelukkig 's avonds gelukt hem in bed te krijgen. Stond net op het punt om weg te gaan en ja hoor hij kreeg weer een hoestaanval met overgeven als gevolg. Het arme mannetje, hup weg zijn vertrouwen in die vervelende sonde. Hoop zo dat die er nog in zit als ik zo in het ziekenhuis ben. De verhuizing is trouwens goed gegaan en toen stond voor de middag nog het vervelende bloed prikken op het program. Oh oh oh zal hij daar ooit aan gaan wennen, het was weer een drama. Wat betreft het opeens weg vallen van Nick afgelopen zondag is het woord hypo gevallen maar daar hebben ze nog niet veel mee gedaan omdat het gisteren al zo een drukke dag voor hem was. Oh ja op de vraag waarom Nick dan geen PEG sonde krijgt kan ik antwoorden dat dat wel in de planning zit en willen ze zowel de PEG sonde als de aansluiting voor het dialyseren in 1 operatie doen. Kan bijna weer mijn mannetje knuffelen en we zullen weer zien wat de dag ons gaat brengen!

Dag 25. Vandaag weer veel prikken op het programma staan. Niet leuk voor mijn ventje maar wel heel belangrijk om zo te kunnen zien wat de waardes in zijn bloed zijn. Hij moet nog t/m zondag aan het infuus blijven i.v.m. zijn gemene blaasontsteking. Van de antibiotica heeft hij nu weer een bepaalde schimmel opgelopen dus weer een zalfje erbij. Ook zijn lippen zijn helemaal stuk. Ben nu met hem aan het oefenen om weer te gaan lopen. Een combinatie van angst en krachtverlies in zijn benen zorgen ervoor dat hij heel bang is. Die angst komt voort uit het feit dat hij de zondag voor de hartstilstand telkens viel door de spierkrampen (dat heb ik me zo laten vertellen) en is hij bang dat dat weer gebeurt. Wat gebeurt er toch veel in dat lichaam van mijn kanjertje. Zou zo graag de tijd eventjes willen terugdraaien en al is het maar 1 dagje weer eventjes het gevoel hebben van een normale "zorgeloze" dag voor ons drietjes. Want het besef komt er steeds meer bij mij dat dat niet meer zo zal zijn. Alles zal veranderen en dat voor altijd. Er is al eventjes ter sprake gekomen dat hij misschien volgende week naar huis mag maar alleen als ik er echt "klaar" voor ben en er niet nog meer medische problemen bij komen. En hoe erg ik vind dat best wel eng, ben volop in de weer met het geven van de vele medicijnen en de sondevoeding door de sonde maar tja met een zuster of verpleger naast je is dat toch even anders dan als je het straks thuis helemaal alleen moet doen. Begin er nu zelfs over te dromen. Maar goed probeer steeds maar tegen mezelf te zeggen Aniet je lijdt het meest door het lijden wat je vreest. Wat me ook nogal bezig houdt is de wetenschap dat zodra Nick thuis is hij meteen zal vragen om zijn zo geliefde melk en pap en niet te vergeten pannenkoeken en poffertjes, in het ziekenhuis taalt hij niet naar eten maar roept regelmatig mama thuis melk, mama thuis poffertjes, en zo zielig want dat mag hij niet meer. Ga hem dat maar eens uitleggen. Maar goed we zullen het beleven. Morgen weer een gesprek met de maatschappelijke werker van het ziekenhuis en zal dat nog eens met hem bespreken. Het is weer een heel verhaal geworden zie ik nu. Moet bijna overstappen met de bus en dan nog een stukje met de metro en dan ben ik weer bij mijn kanjertje en zullen we zien wat de dag ons brengt.

Dag 27. Oh zo spannend, eng en fijn tegelijk want zoals het er nu naar uitziet mag Nick dinsdagavond naar huis. Gisteren goede gesprekken gehad met zowel dr. Groothof, de nefraloog, als Cees de maatschappelijk werker. De bloedwaardes zijn nu redelijk stabiel daar ze eindelijk de juiste balans hebben gevonden in de sondevoeding en de vele medicijnen die Nick dagelijks krijgt. Dat is dan ook de reden dat mijn kanjertje thuis verder kan verzorgd worden, gelukkig met behulp van thuiszorg die mij de eerste tijd op weg zal helpen om alles een beetje op de rit te krijgen. Want ik geef het toe ik vind het ook best wel doodeng. Oké ik heb een noodnummer voor 24 uur en als het helemaal niet gaat mag Nick weer terug naar het ziekenhuis, dat is wel een geruststellende gedachte. Hij zal wel veel naar het ziekenhuis moeten om bloed te laten prikken om zo in de gaten te houden voor hoeveel % zijn verschrompelde niertjes nog werken. Want hij zal eens aan de dialyse moeten en hoe lang dat duurt daar kan helaas niemand iets over voorspellen. Hopen maar dat hij weer niet snel een urineweginfectie zal krijgen die telkens weer de bloedwaardes laten zakken en die ervoor zorgen dat de weg naar dialyseren steeds dichterbij komt. Want dat zijn niertjes voor nog maar heel weinig procentjes hun werk doen is helaas een feit. Gisteren tig dozen bezorgd gekregen in het ziekenhuis met alle spullen voor de sondevoeding thuis. Mag er wel een kamertje bij gaan bouwen, niet normaal zoveel spullen en dat is maar voor 1 week. Elke week zal de koerier langs komen om Nick zijn "eten" te brengen. Ben zo benieuwd of hij het thuis ook gaat accepteren, please laten we hopen van wel. We zullen het beleven. En zo gaaf Nick was gisteren zo ontzettend vrolijk, buiten het prikken om dan, het hele ziekenhuis wist niet wat ze zagen een Nick die in plaats van in paniek zijn nu opeens handkusjes aan het geven was aan iedereen. Heerlijk om te zien. Zal hij het opgevangen hebben dat hij volgende week naar huis mag ..... eh ja denk het wel. Een heerlijk vooruitzicht mijn mannetje dan weer thuis te hebben en probeer het tegen mezelf te blijven zeggen Aniet je lijdt het meest door het lijden wat je vreest! Ons leventje zal totaly anders worden dat is een feit maar allles went.

Hoe gaat het met mijn kanjertje Nick!

Hoe erg, ik verwaarloos mijn blog helemaal, sorry daarvoor, maar het is ook zo heftig allemaal en zit hele dagen in het ziekenhuis en als ik thuis kom is het meestal al 22.30 uur en ben ik te moe om nog wat te doen. Ook laat ik mijn tranen dan de vrije loop, hou me sterk, zover als dat kan, als ik bij mijn kanjertje ben maar het moment dat ik hem moet achterlaten in het ziekenhuis dat zal nooit wennen. Poehee wat vind ik dat toch zwaar als je hem dan ziet liggen met die angstige oogjes, maar heb ook nog Dani thuis die mij ook zo moet missen en wil hem ook nog wat aandacht kunnen geven. Hier weer alle berichten die ik dagelijks op Facebook plaats voor degenen die geen Facebook hebben of mij niet volgen daar. 

Dag 5. De operatie gisteren ging helaas niet door. Hij stond nog om 23.00 uur ingepland maar door een spoedgeval verplaatst naar vandaag na 12.00 uur maar was net op tijd en heb hem nog even gezien maar hij is nu al onderweg naar de OK. En eventjes een ietsepietsie positief bericht de nierdokter is net langs geweest en zoals het er nu uitziet lijkt het er naar dat zijn nieren gelukkig nog wat doen ook al is dat maar voor ongeveer 15%. Ook al is dat een momentopname maar man oh man wat klonk dat als muziek in mijn oren. Allemaal weer duimen dat dat zo blijft. Nu afwachten wat de uroloog na de operatie te zeggen heeft. Eindelijk een positief berichtje deze week pffff.

Dag 6. Hier ben ik weer met een update wat betreft mijn kanjertje Nick. Uit de operatie van gisteren is gebleken dat hij een aangeboren afwijking van zijn blaas heeft, de naam ben ik even kwijt, die de afgelopen 13 jaar ervoor heeft gezorgd dat er telkens urine naar zijn nieren terugliep met als gevolg falende nieren en die er op een gegeven moment helemaal mee stoppen om hun werk te doen, namelijk de afvalstoffen uit je lichaam laten verdwijnen. En afgelopen maandag heeft dat er voor gezorgd dat Nick zijn hart ermee stopte en hij een hartstilstand kreeg door de grote hoeveelheid kalium in zijn lichaam wat dodelijk is. Zo heftig allemaal. Gisteren een heel goed gesprek gehad met een arts van het AMC. Maar die gesprekken zijn ook heel confronterend. Krijgen we Nick wel aan de dialyse in verband met het feit dat hij zich zo moeilijk laat behandelen en op welke manier gaan we dat doen, hoe krijgen we de hoeveelheid medicijnen erin, het dieet die hij zal moeten volgen ook al zoiets. We zullen het allemaal gaan beleven en leef nog steeds van moment tot moment. Hij ligt nog steeds op de IC en heel misschien mag hij van de beademing af vandaag. Ben nu bijna bij mijn mannetje en hoop heel snel weer een lachje van hem te zien die ik zo mis. Je ventje in dat grote bed te zien liggen aan al die slangen pffff zo niet leuk maar blijf sterk en ik hou hoop. Ach ja mijn vechtertje Nick wat hou ik toch van hem!

Dag 7. Zo spannend gisteren, Nick is van de beademing afgehaald en heeft nu zuurstof door zijn neus. In het begin wou meneertje niet zo goed zelf ademhalen maar is nu onder controle. De slaapmedicatie is ook gestopt en ook al was hij nog zo stoned door de morfine hoe ontzettend fijn is het om te zien dat je ventje naar je kijkt en op je reageert zover als dat ging. Gelukkig ging hij laat in de middag toch iets plassen want de katheter was er uit gehaald in de ochtend. Om die reden nog een echo gemaakt hoeveel vocht er te zien was maar gelukkkig kwam er daarna iets uit en hoefde hij niet opnieuw een katheter. De waarden waren helaas wel weer gestegen van de afvalstoffen maar dat wordt goed in de gaten gehouden met medicijnen die hij door een infuus krijgt. Alle slangetjes zijn goed afgedekt op zijn lichaam zodat hij het er niet 1, 2, 3 uit kan trekken. De nierdokter heeft gisteren verteld dat hij waarschijnlijk dinsdag wordt overgebracht naar het AMC omdat hij daar verder behandeld gaat worden. We hebben nog een hele lange weg te gaan maar zoals het er nu naar uitziet elke dag een stapje vooruit en leef van dag tot dag. Pfff wat ben ik blij dat hij er nog is! Las dat sommigen van jullie een kaartje willen sturen, zo lief. Hij ligt nu in de VU en waarschijnlijk vanaf dinsdag in het AMC. Ik heet dan wel Meijer maar Nick heet Van der Bijl. Was blij verrast toen ik gisteravond thuis kwam er lagen allemaal kaarten om ons sterkte te wensen. Zo lief en doet mij en Dani echt goed. Ben nu weer bijna bij mijn vechtertje en kijken hoe het nu gaat want ieder moment kan het weer anders zijn maar hij is in goede handen want wat zijn het allemaal toppertjes op de IC.

Dag 8. Niet zoveel nieuws te vermelden wat mijn Nick betreft. Het was gisteren natuurlijk zondag en dan zie je niet zoveel dokters als normaal. Hij lag helaas gisteren bijna de hele dag te slapen. Daar hij nu een vurige uitslag heeft op zijn lichaam een spuit gekregen om te kijken of hij ergens voor allergisch is, misschien daarom het slapen wat hij deed gedurende de dag. Ook hebben ze hem even in een stoel gezet zodat hij beter het slijm op kon hoesten. Zo zielig hij was doodsbang wat ze nu weer gingen doen en dan zie je echt hoe zwaar het voor hem is. Gewoon zelf zitten gaat nog niet laat staan zelf staan. Hij heeft nog wel zuurstof nodig. Ben er nu weer bijna en ga hem eerst flink knuffelen want ik vind het telkens zo heftig om hem 's avonds alleen achter te laten in het ziekenhuis. Ben benieuwd of de dokters vandaag weer wat meer kunnen vertellen. Elke keer weer spannend!

Dag 9. Helaas nog geen plek in het AMC vandaag. Waarschijnlijk morgen en wirdt mijn mannetje overgeplaatst waar hij verder behandeld zal worden. We hebben nog een lange weg te gaan maar wat ben ik blij dat hij er nog is die kanjer van me. Bedankt voor al jullie steun op wat voir manier dan ook. Ik put daar veel kracht uit en doet me/ons zo goed, toppertjes zijn jullie allemaal xx

Dag 10. Helaas gisteren een slechte dag. Zag Nick al steeds meer afzwakken en ademde ondanks de zuurstof heel zwaar. Op een gegeven moment begon hij over te geven na het krijgen van zijn sondevoeding en daar zat ook bloed bij. Meteen de dokters erbij, longfoto's aan zijn bed gemaakt, bloed geprikt en pfff nu weer een longontsteking erbij. Hij is ook nog zo zwak mijn mannetje. Krijgt nu antibiotica door de sonde en weer meer zuurstof. Mag niet teveel antibiotica in verband met zijn nieren die dan weer flink terug kunnen lopen en dat deden ze al helaas. Ook zijn bloedplaatjes zijn niet helemaal in orde. Dat prikken is telkens ook een crime. Tjonge tjonge wat is die dan toch sterk ondanks dat hij zo zwak is nu. Heeft het al 2 keer voor elkaar gekregen ondanks de in de houdgreep houden met zijn drietjes om de spuit of het pijpje waar ze bloed mee weghalen uit zijn vinger te grijpen met zijn hand. De laatste was zelfs door de midden gebroken. Ach ja ondanks dat hij nu zo ziek is blijft hij zijn temperament houden, het is en blijft een vechtertje dat mannetje van me! Nu weer bijna in het ziekenhuis en vandaag maar weer bezien hoe de dag zal gaan!

Dag 11. Helaas nog steeds geen plek in het AMC maar wie weet wat de dag nu weer gaat brengen. Gisteren was Nick gelukkig weer wat alerter en de antbiotica slaat gelukkig aan. De nieren zijn helaas weer wat achteruit gegaan. Elke dag is het weer een groot vraagteken hoe het zal gaan. Zodra er een witte jas (lees dokter) binnenkomt denkt meneertje oh nee daar heb je er weer eentje en doet zijn ogen stijf dicht en schreeuwt al nee, nee, nee voordat ze wat hebben gedaan. Dan kan je wel bedenken hoe hij reageert als ze wel wat doen bij hem. Ach ja mijn mannetje en dokters was al geen goede match en nu moet die arme schat elke dag al die dokters (monsters waarschijnlijk voor hem) onder ogen zien. Zie hem liggen dat ventje van me met buurman, zijn steun en toeverlaat in deze heftige tijd. Ben benieuwd wat de dag ons nu weer brengt. Elke dag weer spannend!

Dag 12. Eindelijk plaats in het AMC. Vandaag om 11.00 uur met de ambulance op pad. Ga hem daar zo maar even proberen op voor te bereiden want gisteren stonden ze door een vergissing al aan zijn bed en daar schrok die nogal van. Daar zijn bloedplaatjes te laag zijn en ze niet goed begrijpen waar dat door komt, moesten we snel een echo laten maken om te zien of hij misschien trombose had door de lieslijn die hij had voor de dialyse waar hij aan lag. Maar dat heeft hij niet. Dus maar weer verder onderzoeken wat daarvan de oorzaak is. En zo ontzettend jammer komen we terug blijken Herman, Silvia en Lenie van mijn werk op bezoek geweest te zijn en echt zo ontzettend lief stond er een grote tas met kadootjes voor Nick, Dani en mijn persoontje op de kamer. Was gewoon ontroerd. En dan kom je thuis staat er ook nog een prachtige bos bloemen van al de collega's van het gerechtshof. Te lief allemaal. Ook de kaartjes voor mij en Dani die wij dagelijks ontvangen doen mij zoveel, echt heel fijn. En Nick die geniet er zo van als ik de kaartjes meeneem die ik thuis heb ontvangen voor hem. Ja mijn mannetje is gek van post en kan er zo van genieten als ik dan even die glinstering in zijn ogen zie in plaats van angst in zijn ogen. Zie hem liggen met zijn nieuwe vriendje. Vandaag weer een spannende dag voor mijn kanjertje!

Wat ben ik toch blij met alle lieve berichtjes op wat voor manier dan ook, ik put daar veel kracht uit en geeft mij veel steun. Ook krijgen Dani en ik veel kaartjes en ook stromen de kaartjes voor Nick binnen en daar is hij zo ontzettend blij mee, dat is het hoogtepunt van de dag voor mijn mannetje, daar geniet hij zo ontzettend van, de rest van de dag vindt hij zo eng met alles wat ze met hem doen, het is ook zo moeilijk uit te leggen aan hem, wat voel je je dan toch machteloos als moeder en je kan niets voor hem doen op dat moment dan alleen maar zijn handje vasthouden, telkens weer zo zwaar!

Niet schrikken blogvriendinnetjes!

Hallo lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm die geen Facebook hebben of mij niet volgen op Facebook. Even een heel ander berichtje dan je van mij gewend bent en niet schrikken, maar mijn kanjertje Nick is afgelopen maandag met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en heeft daar een hartstilstand gekregen. Ze hebben hem gelukkig na 15 minuten reanimeren weer tot leven weten te brengen. Het is en blijft ook zo een speciaal mannetje, alsof hij dacht toen hij van de brancard op de behandeltafel van de spoedeisende hulp werd gelegd: "zo nu ben ik op de juiste plek, nu kan ik me laten gaan en kunnen ze me helpen, dan hoef ik niet meer te vechten", want dat heeft mijn mannetje volgens de doktoren de afgelopen tijd gedaan gevochten voor zijn leven. Schreef al dat ik het niet vertrouwde en als moeder voel je op de een of andere manier toch dat er iets niet goed is maar ik kon er de vinger niet op leggen en dat vind ik zo erg en dan gebeurt er dit afgelopen maandag ..... zo heftig allemaal. Wat er dan door je heen gaat pffffffff, dat is niet uit te leggen maar je leven stort totaal in. Sindsdien leef ik in een film maar dan een hele slechte film, had dit al op Facebook gezet maar daar niet alle blogvriendinnetjes Facebook hebben of mij daar niet volgen en ook al ken ik jullie, althans de meesten, niet persoonlijk voelen jullie allemaal toch als vriendinnen waar je lief en leed mee deelt en daarom zet ik de berichten van Facebook ook maar even op mijn blog. 

dinsdag 12 augustus 2014

Niet schrikken maar mijn kanjertje Nick is gisteren met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en heeft daar een hartstilstand gekregen. Hij wordt nu in slaap gehouden en heeft gisteravond en vannacht aan de nierdialyse gelegen. Ze zijn nog volop bezig met onderzoeken en hij ligt op de IC. Ben nu weer op weg naar de VU. Doen jullie allemaal een schietgebedje voor mijn lieve Nick!

woensdag 13 augustus 2014

En hoe gaat het met mijn kanjertje Nick. Hij wordt nog steeds in slaap gehouden en kunstmatig beademd. Ook de nierdialyse staat dag en nacht te draaien om al de afvalstoffen uit zijn lichaam te laten verdwijnen die zijn lichaam hebben vergiftigd. Zijn bloeddruk is nog erg laag en krijgen ze nog niet omhoog. De doktoren kunnen nog niet veel zeggen maar doen constant onderzoeken en we leven nu van moment tot moment. Wil iedereen bedanken voor de lieve berichtjes, dat steunt me en doet me goed. Jullie zijn toppertjes. Sorry dat ik niet eerder reageerde maar zit hele dagen in het ziekenhuis en op de IC mag ik mijn mobiel niet gebruiken vandaar. Zit nu weer in de bus op weg naar mijn vechtertje Nick.

donderdag 14 augustus 2014

Dag 4. Heel spannend ze hebben mijn kanjertje Nick gistermiddag van de nierdialyse gehaald om te kijken of zijn nieren nog iets doen. Hopelijk weten ze vrijdag daar iets over te kunnen zeggen. Hij wordt nog steeds slapende gehouden en kunstmatig beademd en wordt goed in de gaten gehouden mocht het weer fout gaan. Er is een kans dat hij vandaag een kijkoperatie krijgt in zijn blaas want die ziet er ook niet goed uit op de echo en is veels te groot. Maar dat kan alleen maar als hij niet weer accuut aan de dialyse moet in verband met kans op inwendige bloedingen. Gisteren veel gesprekken gehad met de doktoren maar dat zal ik jullie besparen. We leven nu van moment tot moment en iedere dag kan weer anders zijn maar ik probeer niet van het slechtste scenario uit te gaan die ons verteld is want anders word ik gek. Het enige wat ik nu kan doen is er zijn voor mijn lieve vechtertje. Morgen kom ik weer met een nieuwe update. Ik ben heel blij met jullie medeleven, schietgebedjes en kaarsjes die opgestoken worden. Dat doet me heel goed!

Helaas is hij gisteren nog niet geopereerd, ze willen namelijk 2 operaties in ene doen, de blaas en een soort lus aanleggen in zijn halsslagader voor dialyses en voor dat laatste komt een arts uit het AMC om dat te doen, hij stond uiteindelijk gepland voor 23.00 uur gisteravond maar door een spoedgeval kon dat niet doorgaan en nu maar hopen dat het vandaag wel gaat lukken want dan weten we in ieder geval wat er met zijn blaas aan de hand is. Want nu is het een al onzekerheid en die maakt je gek.

Ik klink misschien wel heel nuchter maar geloof me dat ben ik zeker niet, integendeel er vloeien heel wat traantjes bij mij als ik alleen thuis zit maar probeer sterk te blijven voor mijn kanjertje. Hoop toch zo snel met wat beter nieuws te kunnen komen ...... 

Wat zal het toch zijn .....

Goh het lijkt tegenwoordig bij mij wel zondag kaartjeplaatsdag, is weer eens anders dan woensdag gehaktdag, en ja hoor gisteravond was het weer een feestje, al mijn kistjes om me heen en lekker aan de kaart geweest, het was weer totaal ontspannen hier in huize Meijer. Heb onlangs deze digi's ontdekt, en ik vind ze toch een partij schattig, zo lief. Kijk er nou zitten met haar ballonnetje, oh ja ze heet trouwens Chloe, maar dan met twee puntjes op de e maar mijn computer lijkt wel weer een eigen leven te leiden want dat wil hij eventjes niet doen, de doerak. Mocht je haar nou ook leuk vinden je kunt haar trouwens hier vinden. En nee ik heb geen aandelen bij hun, maar ik vind ze gewoon te schattig, oh ja je hebt ook nog Andy en dat is het jongentjesvariant. Wat denk je zullen we vanmiddag echt Bertha op bezoek krijgen, ik hoop het eigenlijk niet want mijn achtertuin is helaas nog steeds niet gemaakt. Ga morgen de woningbouw maar weer eens bellen want of ze zijn me totaly vergeten of komt het door de bouwvak, dat kan natuurlijk ook nog. Is toch erg eigenlijk ben nu gewoon al een ietsiepietsie bang geworden voor regen, je moet er toch niet aan denken dat straks mijn hele tuin is weggespoeld en wat te denken van mijn fundering, heb er helemaal geen verstand van maar heb af en toe van die enge beelden dat zelfs mijn huis gaat zakken, maar dan zeg ik maar weer tegen mezelf men lijdt het meest van het lijden wat men vreest ..... we zullen het zien. En alweer een weekje aan het werk, nou wat ik al dacht, je zit nog niet in de bus en hebt al het gevoel eh vakantie, heb ik dat gehad dan, wat went dat toch weer snel. Ook wel weer fijn om in een bepaald ritme te zijn en om mijn collega's te zien. En met Nick nou daar gaat het nog steeds niet bepaald lekker mee, hij eet niet, weigert ieder voedsel, drinken doet hij gelukkig wel. Maar neemt hij een hapje van iets dan begint hij al te kokken als hij het in zijn mond heeft en als je eventjes pech hebt dan komt het er met dezelfde rotgang weer uit. Sorry voor het niet zo smakelijke verhaaltje maar maak me gewoon zorgen omdat ik echt niet weet wat het is. Zijn al naar de dokter geweest maar die heeft hem onderzocht en kon niets vinden, hij is ook nog wel levendig hoor maar toch niet helemaal de oude Nick die ik ken maar wat wil je als je helemaal niet meer eet. Vrijdag de dokter weer gebeld, en natuurlijk als je altijd zien op vakantie allebei en de vervangster was er ook niet, nu voor morgen een belafspraak staan. Heb al op internet gezocht en tja dat kan van alles zijn, kinderen met een beperking kunnen het zelfs gewoon opwekken bij henzelf om te kijken hoe iemand reageert .......... moeilijk hoor, de machteloosheid die je als moeder af en toe voelt, vind ik altijd zo bah. Nick is al geen goede eter maar als hij zelfs zijn poffertjes of pannekoeken niet meer wil tja dan ..... hoop maar dat hij snel weer gaat eten! Voordat het weer een heel verhaal wordt, zie hieronder mijn kaartje die ik gisteravond weer met veel plezier heb gemaakt

Heb weer super genoten van de reacties op mijn vorige kaartje, wat geniet ik daar toch keer op keer van, toppie. Sorry als ik niet iedere avond bij jullie heb gereageerd, kijken doe ik wel hoor iedere avond, maar reageren schiet er nog weleens bij in maar dat komt wel weer goed als alles weer in zijn ritme is hier. Wil mijn kaartje mee laten doen aan de challenge van Love to Create Challenges waar deze keer alles mag. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Jakkiebakkie!

Jakkiebakkie mijn vakantie is weer voorbij, jeetje wat gaan 3 weken toch snel. De eerste week denk je oh wat heerlijk nog 2 weken hierna, de tweede week vliegt werkelijk om en over de derde week maar niet te spreken, hup hup en voorbij is je vakantie. Maar wat heb ik mooi weer gehad, echt superfijn. Weet nog wel dat ik een aantal jaren terug bijna 3 weken regen had, nou geloof me dan wil je het liefst weer zo snel mogelijk aan het werk, de muren vlogen toen werkelijk op me af. Maar nu niets te klagen, nou ja bijna niet, op afgelopen maandag na dan. Heb jij ook zoveel regen gehad, niet normaal meer, ik ging zondags naar bed met regen en onweer en werd ook weer wakker van het onweer en de regen op mijn slaapkamerraam. Maar goed dacht die ochtend kijk dit is een goed momentje om eventjes heerlijk mijn huisje goed door te werken. Dus zo gezegd zo gedaan en ik heerlijk met een muziekje op de achtergrond stoffen en stofzuigen heen. Totdat Dani in het halletje naar de achtertuin opeens roept: "Mam, moet je nou eens kijken". Hup stofzuiger uit en ren er naartoe, nou wat ik toen zag dat heb ik nog nooit meegemaakt, zie zo al mijn tegels de diepte ingaan, en dat is me een eng gezicht joh. Die lieverd van een Dani als de bliksem alle tegels uit het water vissen zover als dat ging en is al het water eruit gaan scheppen. Gevolg een gat van 1 1/2 meter diep bij de achterdeur en dat een aantal rijen diep. Mijn buurvrouw met hetzelfde taartpunttuintje (ja ja wij hebben een heel vreemd tuintje samen, net een taartpuntje) had precies hetzelfde, alleen had zij het nog iets erger te verduren, want wat gebeurde er nou, zij heeft een vijver in de tuin en oh hoe erg alle vissen dreven weg, Dani heeft er nog 2 kunnen vangen en toen het uiteindelijk gelukkig gestopt was met regenen zag ik er nog eentje liggen waarvan we dachten die is dood maar wat zie ik, zie zijn vinnetje nog bewegen, wou nog mond op mond beademing doen maar je weet ben een held op sokken dus dat durfde ik niet, dus gauw de buuf geroepen en zij heeft hem met het netje gevangen en weer in de vijver gestopt. Inmiddels stond het water tot aan de enkels in de tuin en hebben we geschrobt voor ons leven om al het water weg te krijgen, nou daar hoef je niet voor naar de sportschool, wat een zwaar klusje was dat. De woningbouw is donderdag wezen kijken en ze bellen nog om een afspraak te maken, tot die tijd moeten we over een plankje lopen om in de tuin te komen, is ook nog elke keer weer een kunst want dat plankje wiebelt aan alle kanten, nu maar hopen dat ze snel komen om het te maken. We zullen het zien. Ja ja wat een avontuur was dat weer ...... Gisteravond dacht ik hup Anita en nu al je kistjes pakken want anders komt het er helemaal niet meer van om een kaartje te maken en dat heb ik dan ook maar gedaan. Had de digi al eerder gekleurd en heb het onderstaande kaartje weer met veel plezier zitten maken gisteravond. Mijn voornemen om heerlijk in de vakantie iedere avond te knutselen is nou niet bepaald uitgekomen maar heb toch 3 kaartjes gemaakt, ach dat komt wel weer als het weer wat minder wordt ......

 

 

Dank jullie wel voor de lieve reacties op mijn vorige blogbericht, en mijn weekje om eventjes op te laden liep iets anders dan verwacht, zie voor de maandag hierboven, dinsdag ochtend mijn softliner gekregen in mijn gebitje, zit weer ietsiepietsie beter, dinsdagmiddag nog met Nick naar de huisarts geweest want hij eet bijna niets, dokter kon niets vinden dus eventjes aankijken, woensdag had ik Nick ook weer want zijn vader had een etentje georganiseerd en de rest van de week kon het opladen dan beginnen en nu mag ik morgenochtend om half 7 weer met het busje naar Amsterdam maar ach een hele leven thuis zitten lijkt me ook niet alles. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Eventjes een weekje opladen!

Zat lekker in mijn tuintje maar het zonnetje ging even weg en voelde een paar druppels en dacht oh kijk dan kan ik mooi even een blogberichtje maken. Gisteravond weer een kaartje zitten maken en joehoe wat was het fijn eindelijk de eerste avond dat ik dacht oh heerlijk het is niet meer zo warm in huis, wat vind ik dat toch vies als de zweetdruppeltjes van je voorhoofd druppen. Het liefst zou ik dan al mijn kleren uittrekken zonder dat geplak maar dat lijkt me nou ook weer niet een strak plan, stel je voor dat de buurman plotseling aan de deur staat, oh het zal je toch maar gebeuren dat je dan de deur zonder na te denken open doet, dan durf je toch nooit meer op straat te komen, maar goed waar gaat dit weer over mijn fantasie gaat geloof ik een beetje op de loop. Voordat mijn vakantie begon had ik helemaal het plan om heerlijk iedere dag (nou ja avond) te gaan knutselen maar hoe erg toch weer gisteravond was pas mijn tweede keer in de vakantie en over een weekje moet ik alweer aan de slag. Ja niet dat dat erg is natuurlijk maar dan kijk je er zo erg naar uit en dan is het zover en njada noppes, of geen zin, of te warm, of nou ja weet ik veel wat ....... maar goed het tweede kaartje in mijn vakantie is een feit en die zie je hieronder. Gisteravond is Nick door zijn vader opgehaald en ik vind het altijd heel moeilijk om hem weg te zien gaan maar ik kom er ook heel eerlijk voor uit dat ik ieder jaar bewust er voor kies om zo mijn vakantie op te nemen dat Nick 1 weekje bij zijn vader is en ik nog thuis of klinkt dat heel slecht als moeder zijnde. Het is echt een weekje waarin ik eventjes op kan laden want hoe dierbaar en lief Nick ook is voor mij, het is en blijft een handenbindertje die de hele dag aandacht en met die warmte ook de avonden de laatste tijd nodig heeft en begrijp me niet verkeerd hoor want ik doe dat met alle liefde en mijn kinderen zijn mijn lust en mijn leven, maar ik heb het gewoon echt nodig dat ene weekje in het jaar. En hoe fijn kon gisteravond alles tegen elkaar open zetten, zo ook boven want als Nick er is kan dat niet omdat hij dan gerust uit het raam klimt en ik als hij thuis is altijd alles op slot heb zitten zo ook de ramen.Vanmorgen zat ik gewoon te genieten van de rust in huis, geen geluiden om me heen, Dani lag nog op bed en ik aan mijn kopje koffie en dan geen Kabouter Plop, Ernst en Bobbie of Samson en Gert op de achtergrond maar gewoon helemaal niets ....... maar weet ook dat ik over een paar dagen denk pffff ik mis hem nu al maar lang leve de telefoon dus zijn stemmetje zal ik zekers te weten af en toe horen. Misschien vraag je je wel af eh ik hoor nooit dat Dani naar zijn vader gaat, eh ja dat klopt inderdaad, Dani heeft toen hij 12 jaar werd ervoor gekozen om niet meer naar zijn vader te gaan, dat klinkt heel hard en ook zeker niet leuk voor zijn vader maar daar heeft hij zo zijn redenen voor waar ik liever niet op mijn blog over wil praten. Nou genoeg geklets weer want zie het alweer het wordt weer een lang verhaal en jippie zie het zonnetje alweer gaan schijnen dus ga zo weer eventjes genieten in mijn tuintje. Zie hieronder mijn kaartje

 

Wil jullie weer bedanken voor de superfijne reacties op mij vorige kaartje, ik heb er weer van genoten met het bekende glimlachje van oor tot oor, telkens weer genieten. Oh ja heb van de week ieniemienie stukjes vlees kunnen eten, zo heerlijk was dat joh. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Flying by to say Hi!

Joehoe het is me gelukt ik heb weer een kaartje gemaakt, en hoe fijn voelt dat, gisteravond al mijn kistjes naar de woonkamer gesleept, pfffffff de zweetdruppeltjes deden goed zijn werk, en gaan met die banaan. En waarempel zat er meteen weer in, moest wel weer eventjes zoeken in welk kistje waar zat maar hé wat wil je na al die weken geen knutselspulletjes te hebben aangeraakt. Maar wat heb ik er weer van genoten ondanks dat het zweet van mijn rug droop want oh oh oh wat is het toch warm, ik vind de zon absoluut heerlijk maar deze warmte eh sorry nee je staat op pfffff heet, overdag pffff heet, in de avond pfffff heet en dan wil je slapen en ja hoor alweer pfffff heet, wil niet mopperen hoor want alles beter dan regen maar een paar graadjes minder zodat je lekker in de tuin kan vertoeven oh wat zal dat heerlijk zijn. Liep gisteren in Appie Heyn nou geloof me had bijna gevraagd of ze nog een vakantiehulp konden gebruiken want jeetjemeneetje wat was het daar heerlijk koel, je zou er bijna de hele dag willen verblijven, absoluut geen straf om nu boodschapjes te doen. Vriesertje ligt vol met ijsjes want jippie die kan ik nu heel goed eten zonder pijn aan mijn kiesjes te hebben, eventjes iets zachter laten worden en heerlijk smullen maar. Wat is dat telkens een feestje om er eentje op te smikkelen. Oh ja heb mij zelf trouwens een online cursus Hair and Skin gedaan bij Kit and Clowder (oh jeetje zo heet dat toch, door de hitte kan ik af en toe niet meer helder denken), ga niet op vakantie en dacht Anita af en toe mag je jezelf weleens verwennen en heb dat dan ook gedaan, oké heb er tot nu toe nog niet veel mee gedaan, alles is uitgeprint en ik kijk regelmatig naar de video's en ja ja ik oefen wel al hoor want je moet leren flicken, zoals Miranda ooit schreef flippen (nou dat ga je er ook bijna van want wat is dat af en toe frustrerend). Flicken houdt in dat je je marker op een speciale manier moet gebruiken eh ja hoe zal ik dat nou weer omschrijven, je moet als het ware op het einde van je lijn die je zet aan het einde omhoog komen met je marker en dat in een vloeiende beweging, nou ja je zult nu wel denken eh ik snap er geen snars van maar weet niet anders het te beschrijven. En pittig dat dat is joh maar oefenen, oefenen en nog eens oefenen dus en wie weet krijg ik het zo ooit onder de knie. Nou genoeg geklets weer en zie hier mijn kaartje die ik gisteravond met veel plezier heb gemaakt 

 

Dank je wel weer toppertjes op mijn vorige berichtje met een "stripverhaaltje van mijn kanjers" uit de oude doos, ik heb er weer van genoten met het bekende glimlachje van oor tot oor. Oh ja nog even mijn kunstgebitje (zal er niet teveel meer over schrijven hoor want dat gaat ook zo vervelen en ik wil niet dat je denkt pfff daar heb je haar ook weer met haar kunstgebitje), dat het te groot wordt dat is normaal hoor, dat komt door het slinken van je kaken en dat gaat vooral de eerste 6 maanden heel snel. Om die reden krijg je het eerste jaar een immediaatprothese (een soort tussengebit dus) en als het goed is over een jaar je definitieve prothese. In dat immediaatprothese zullen ze van tijd tot tijd een zacht laagje aanbrengen zodat het weer eventjes goed past en over ongeveer 6 maanden krijg je een rebase, een harde laag in je gebit, tenminste dat heb ik me zo laten vertellen. De 29ste krijg ik mijn eerste zachte laagje, ben benieuwd of het dan weer wat beter zit, lang leve de kleefpasta maar een troep blijft het wel. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Oh hij gaat zomaar aan de wandel!

Eh hoe erg maar heb helemaal geen kaartje om te laten zien, heb al ruim 2 weken geen knutselspulletjes aangeraakt, ben nog zo druk met mijn bekkie dat ik er helemaal niet aan toekom maar heb nu vakantie dus wie weet. Het kriebelt wel hoor moet ik zeggen ..... Maar daar ik de vraag kreeg of het wel goed ging, werd het hoog tijd om wat van me te laten horen. Eh ja het gaat naar omstandigheden goed, en jippie de pippie ik heb mijn stem weer terug. Wat ben ik daar blij om want oh oh oh een kunstgebitje is vermoeiend maar ook nog zonder stem maakt het allemaal nog vermoeiender. Het is nog wel wennen hoor maar dat heeft zijn tijd nodig denk ik maar zo. En werkelijk dat wist ik helemaal niet dat je kaken zo snel slinken, echt joh niet normaal meer. Na een week begon vooral mijn ondergebit erg los te raken, dat is me toch een raar gevoel, probeer ik een ieniemienie stukje te eten en bem daar zat mijn ondergebit weer overdwars in mijn mond, wat voel je je dan ellendig, ik werd er in ieder geval niet vrolijker van, durfde bijna niets meer te eten. Ben dan ook met kleefpoeder gaan plakken en boven blijft het geweldig goed zitten op die manier maar onder wat een rampenplan zeg, je hoeft maar iets te eten en ja hoor daar gaat die weer aan de wandel. Dus gisteren de stoute schoenen aangetrokken en mijn tubetje kleefpasta gebruikt. Oké het zit iets vaster maar om nou te zeggen goh dat maakt me een stukkie zekerder nou nee dat ook weer niet. Ben verleden week weer begonnen te werken en oh wat ging ik met een knoop in mijn buik naar het werk, was zo bang dat het gebit eruit zou vallen, heb dan ook maar amper gegeten en wat ik at deed ik heel voorzichtig (hahahaha alsof het anders kan) en dan ging ik weer met mijn tasje naar het invalidentoilet, je zal nu denken eh Anita waarom het invalidentoilet je bent met een kunstgebit toch niet invalide, eh nee dat ben ik ook niet maar daar kan de deur op slot zodat er niemand binnen kan komen en in de damestoilet kunnen alleen de 2 toiletten op slot, zie je me al staan als ik me tandjes aan het schoonmaken ben en er komt iemand binnen. Nou nee lijkt me geen strak plan, ik maak er geen geheim van dat ik een kunstgebit heb maar om het nou zo open en bloot te laten zien dat gaat me een stapje te ver. Denk dat als iemand mij toch zou zien zonder tandjes mij nooit meer aan kan kijken zonder in de lach te schieten :-) want wat blijft dat erg om te zien. Lachen joh ik heb op Youtube filmpjes ontdekt van een aantal vrouwen uit Amerika die van het begin tot bijvoorbeeld een jaar later een aantal filmpjes laten zien hoe het hun vergaat met hun neptandjes. Oh wat is dat geweldig om te zien, zo herkenbaar, begon nog net niet tegen hun te roepen oh ja dat heb ik ook .... ach ja over een aantal weken weet ik misschien wel niet beter, oh echt hoe fijn zal dat zijn want misschien ben ik een watje maar het beheerst toch wel ietwat mijn leventje momenteel hoor, ik sta op en het eerste waar ik aan denk is kunstgebit en als ik ga slapen denk ik nog steeds aan kunstgebit ....... en tja omdat ik geen kaartje heb om te laten zien heb ik maar eens wat uit de oude doos getoverd, jaren geleden had ik ook een blog maar dat ging niet over kaartjes maken maar over mijn leventje met mijn kanjertjes en maakte daar ook af en toe een soort "fotostripverhaaltjes" voor en dit is er eentje van .... hoop echt snel weer een kaart te kunnen laten zien

Welkom Marja en Jacqueline op mijn blog, superleuk dat jullie volgers zijn geworden, helemaal gezellig weer. Bedankt voor al jullie lieve reacties, daar kan ik zo van genieten en gelukkig weer met het bekende glimlachje van oor tot oor. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Monatoetje!

Een week geleden stond ik op dit moment met mijn tasje in het ziekenhuis wachtende op de voor mij zo grote en emotionele ingreep. En nu zijn we alweer een week verder. Hoe gaat het hier. Gelukkig elke dag weer een stukje beter ook al valt het zeker nog niet mee. De voor je gevoel grote stukken plastic in je mond begint steeds iets meer te wennen maar er zijn ook nog momenten dat ik denk grrrr ik ruk het eruit, maar lijkt me nou niet bepaald een goed plan want dan zie je een tandeloze Anita en dat wil je echt niet zien geloof me. Daar zal ik denk ik nooit aan gaan wennen. Telkens als ik mijn tandjes schoon ga maken en zie mijn tandjes dan zo liggen in een sopje met afwasmiddel en kijk dan naar boven in de spiegel springen de tranen in mijn ogen, wat een monatoetje ben ik dan, echt een horrorfilm om je zo te zien. Kijk dat zijn dan weer de momenten dat ik heel blij ben als ik ze schoon geschrobt hebt dat ik ze weer in kan doen. Mijn wonden genezen gelukkig heel mooi, en de hechtingen laten op sommige plekken al los. Kauwen lukt nog voor geen meter maar hé ik kan al een sneetje brood zonder korsten met bijvoorbeeld smeerworst eten, in ieniemienie stukjes gesneden dat dan weer wel en ook al doe ik er een uur over het lukt me wel, goed toch. Ach ben inmiddels al ruim 2,5 kilo afgevallen dus dat is weer een pluspunt. Het enige wat me zorgen baart is mijn stem, hij is nog steeds niet terug na de operatie. Het ziekenhuis zegt dat dat komt door de intubatie (het buisje die je in je keel ingebracht krijgt tijdens de narcose) die je stembanden kan irriteren en als het over een week nog niet over is moet ik weer gaan bellen want dan kan er iets ernstigers aan de hand zijn dat het buisje misschien toch mijn stembanden iets teveel heeft beschadigd en zelfs een stembandverlamming kan betekenen, maar laat ik daar nog maar niet aan denken. Klonk al nooit als een nachtegaal maar nu weet je helemaal niet wat je hoort, als je al wat hoort. Vermoeiend hoor om elk woord er uit te moeten persen. Maar goed iedere dag gaat het een stukje beter en dat is toch goed nieuws nietwaar. Had twee weken geleden onderstaand kaartje gemaakt maar nog niet geplaatst op mijn blog, maar nu dus wel. Is toch wat heb de afgelopen twee weken nog helemaal geen kaartspulletjes aangeraakt, hoop het weekend er weer eens mee te beginnen. Probeer iedere dag eventjes bij jullie langs te komen, nou ja dat doe ik dan ook wel want bekijk ieder geplaatst kaartje, maar reageren iedere dag is er een beetje bij ingeschoten, hoop het snel weer goed te maken.

 

Wil iedereen weer bedanken voor de superfijne en leuke reacties op mijn vorige berichtje, dat doet mij goed en ja hoor het bekende glimlachje van oor tot oor was nu weer aanwezig, gelukkig kan ik weer lachen. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Nou ze zitten erin hoor!

Eventjes laten weten hoe het is gegaan. Om 11.30 uur meldde ik me en werd ik naar de kamer gebracht waar mijn bedje en operatiehemd klaarstond. Operatiehemd aangedaan, nou dat is ook al een ervaring op zich, heb maar even hulp gevraagd aan de vrouw die tegenover me lag, wist ik veel dat je eerst tig drukkertjes moest vastmaken, en ben toen maar gaan liggen. Gelukkig een gezellige overbuurvrouw en lekker liggen beppen met elkaar, bij haar moesten er 8 kiezen getrokken worden. Maar het werd later, later en nog eens later, met het gevolg dat ik pas om half 4 werd geholpen. Wat bleek nou de mevrouw die als eerste die dag aan de beurt was daar bleek alles fout bij te zijn gegaan wat er maar fout kon gaan. Nou dat is nou niet een bepaald geruststellende gedachte als je daar zelf ligt te wachten. Uiteindelijk was mijn overbuurvrouw aan de beurt en kwam er een andere vrouw terug die een elektroschokje had gekregen in verband met haar hart, lief wijfie hoor, maar ze bleef maar zeuren dat ze zo misselijk was en dat ze gek werd van het bloeddrukapparaat en dan moet je zelf nog, ken je dat. Komt er om een uur of 3 een zuster binnen en zegt tegen me spoed, u moet nu mee want we zijn al zo uitgelopen en de dokter moet straks naar huis, nou je begrijpt dat ik meteen dacht oh ja heb ik dat weer. Was zelf nog nooit onder narcose geweest dus alles was nieuw voor me, ik vond het best wel eng zo op dat bed en dat die vrouw uit het niets roept welterusten. Zei nog tegen haar eh gebeurt niets ...... maar het volgende moment werd ik wakker gemaakt en wat is dat raar je wordt wakker en kan je totaal niets herinneren van wat er gebeurt is (gelukkig niet). Toen naar de uitslaapkamer gebracht en werd mij al gezegd dat ik niet terug ging naar de eerste kamer omdat de dagopname-afdeling al gesloten was en ging naar een kamer waar personen lagen die toch moesten blijven. Dacht bij mezelf oh jeetje laat me aub naar huis mogen, dit wil ik niet. Maar jippie gelukkig mocht ik toch naar huis en was 20.30 uur thuis, maar wat is dit wennen zeg, heb het gevoel dat er iemand een sok in mijn mond heeft gestopt, zo ontzettend vol is het. Ben net een hamstertje, het bloeden is ook nog steeds niet gestopt, pijn heb ik ook maar gelukkig heb ik sterkte pijnstillers meegekregen, wel lekker geslapen vannacht, eten kan ik niet, de vla gaat nu gelukkig wel ook al heb ik het idee dat het onder mijn gehemelteplaat komt maar wauwie wat zijn mijn tanden mooi, ik vind ze helemaal geweldig. Alleen moet ik ze er eigenlijk nu uithalen om te spoelen maar hoe erg toch weer, ik kom er eerlijk voor uit ik durf het niet, stel je voor dat ik ze niet meer in krijg, nou ja toch maar zo proberen. Mijn nicht had namelijk even voor me gebeld met het  ziekenhuis of het normaal is dat ik geen stem meer heb, en ja werd er gezegd dat kan door de narcose komen en ook de mededeling dat ik het er wel vandaag uit moet halen i.v.m. ontstekingsgevaar, pffff ga het zo dan maar proberen maar eng dat ik dat vind ..... zo dan zijn jullie weer helemaal op de hoogte hoe het is gegaan. Onderstaande tasjes heb ik voor de juffen van Nick gemaakt want afgelopen woensdag had hij juffendag.

Dank jullie wel weer voor de superlieve reacties op mijn vorige kaartje, heb er weer van genoten, alleen deze keer zonder het bekende glimlachje van oor tot oor want dat gaat wat moeilijker nu. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Oeps het is zover!

Nou het is zover hoor, vandaag is de dag. Kan er niets aan doen maar poehee wat ben ik nerveus, de zenuwen gieren door mijn keel. Om 11.30 uur moet ik me melden in het ziekenhuis en dan ga ik het beleven. Heb mijn nieuwe tandjes gisteren nog eventjes goed toegesproken of ze please de beste vriendjes met me willen worden en ik heb ze beloofd dat ik heeeeeel goed voor ze zal zorgen. Hoop maar dat het heeft geholpen. Oh hoe zal het voelen, hoe zal het allemaal gaan .... vanavond zal ik het weten, zo ontzettend spannend dit. Afgelopen weekend nog de rust gehad om een kaartje te maken, nou ja eigenlijk twee, en dit is er eentje van. Heb deze grappige Bestie gebruikt die ik heb uitgekozen daar ik had gewonnen met de randomrunner bij My Besties Deutschland, zo schattig met dat koppie. Wat een frustratie trouwens zeg van de week dat opeens de leeslijst was verdwenen en er telkens maar 1 blog te zien was. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat mijn koppie niet helemaal naar het bloggen stond maar baalde er wel flink van dat ik niet mijn dagelijkse blogrondje kon maken, sorry lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm. En jippie gisteren was hij er opeens weer maar toen grrrrrrr kreeg ik weer moeilijkheden met reageren, de ene keer ging het als een speer maar de andere keer kreeg ik telkens weer die vervelende melding dat er een netwerkwijziging was, had ik een aantal weken geleden ook al. Dus als je hebt gedacht goh Anita kom je niet meer even reageren bij me dan weet je dat dat het was. De wil was er wel maar helaas pindakaas blogger werkte niet mee. Nou ga nu nog even gauw boodschapjes doen, een wasje aanzetten, de afwas moet nog gedaan, mijn tasje staat al klaar en dan is het gaan met die banaan naar het ziekenhuis ....... zal je aan me denken ..... 

Wil mijn kaart mee laten doen aan de challenge van My Besties USA en bij de challenge van My Besties Deutschland. Welkom Marja op mijn blog, superleuk dat je me gaat volgen, helemaal gezellig weer. Wat heb ik weer genoten van de reacties op mijn vorige kaartje, het blijft telkens een feestje die er voor zorgt dat het bekende glimlachje van oor tot oor op mijn koppie verschijnt, nu maar hopen dat dat vanavond nog steeds zo is dat ik normaal kan lachen ;-) En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Alweer een jaar geleden, wat vliegt de tijd!

Pfff en alweer een week om, wat gaat het toch snel. Nog 2 weekjes en dan hebben mijn kanjertjes alweer zomervakantie, kan me nog als de dag van gisteren herinneren dat Nick op het dak van het huis was geklommen maar niet te geloven toch dat is alweer een jaar geleden. Regelmatig krijg ik nog de rillingen als ik op zolder ben maar het is gelukkig goed afgelopen en het raam is dichtgespijkerd dus dat kan niet meer gebeuren. De rest van het huis was allemaal al beveiligd dus je begrijpt het is net een "gevangenis" in huize Meijer, alles op slot als Nick thuis is maar alles went en dat ook. Ook al moet ik toegeven dat ik een aantal keer per jaar weleens een benauwd gevoel krijg ... nou ja denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Het is nu eenmaal een mannetje waar je ogen van voor en achter moet hebben want je weet maar nooit, ook al zit alles op slot en liggen alle gevaarlijke dingen zoals scharen, messen e.d. opgeborgen. Had van de week een 10-minutengesprek op school van Nick en dan krijg je van te voren een IOP-verslag (individueel ontwikkelingsplan) en stom hé maar als ik dan lees dat daar staat dat hij op ernstig verstandelijk beperkt niveau functioneert en dat de sociale redzaamheid van Nick zwak is vergeleken met andere ernstig en matig verstandelijk beperkte leerlingen van zijn leeftijd dan moet ik toch altijd eventjes slikken. Want Nick is Nick voor mij en zelf heb je dat helemaal niet zo door, komt natuurlijk ook omdat het je eigen is en ik hem meestal wel begrijp en tuurlijk weet ook heus wel dat anderen soms geen snars begrijpen wat hij bedoelt. Ach ja mijn mannetje, maar laat hem maar schuiven want hij pakt iedereen in en is een acteurtje in de dop. Maar wijk weer eens af, het zal eens niet, op naar mijn kaartje. Oh nee nog even iets, zo leuk Dani mocht woensdag bij mijn broer in de kroeg die is omgetoverd tot oranjecafé (zie foto onder mijn kaart voor de liefhebbers) glazen ophalen en leuk dat hij het vond, hij gaat maandag weer. Leuk toch om zo een centje te verdienen, denk dat er slechtere "baantjes" zijn om zo geld te verdienen. Zelf stond ik op die leeftijd stekjes te snijden bij een Gerberakweker, dat was me toch een beul joh, pauze kreeg je niet en je moest gewoon blijven staan als de sproeiers aangingen, nou één ding is zeker mijn broer is gelukkig geen beul dus Dani zit goed. Ben benieuwd hoever we komen dit WK. Spannend. Nu mijn kaartje, nou ja wat moet ik erover zeggen, heb hem het afgelopen weekend al gemaakt en voor de verandering eens een heel klein kaartje. Ik vind deze Tilda zo schattig met haar hondje dus die moest gewoon gekleurd worden en op een kaartje geplaatst worden en dat heb ik dan ook gedaan. Zo vandaag weer centjes verdienen en dan lekker weekend en oepsiepoepsie dan nog 3 dagen werken en dan is de grote dag daar ........ zo benieuwd

Wil jullie lieve bloggertjes weer bedanken voor de superleuke reacties op mijn vorige kaartje, wat heb ik er weer van genoten met het bekende glimlachje van oor tot oor, super. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

En hier voor de oranjeliefhebbers een foto van de kroeg van mijn broer (en eh normaal gesproken zijn de stenen wit)

Ben goedgekeurd hoor!

Oh hoe fijn ik kreeg vrijdagavond weer helemaal zin om te kleuren en dat heb ik dan ook zitten doen voordat de wedstrijd Nederland-Spanje begon, wat heb ik ervan genoten, jullie ook. Wat een super wedstrijd zeg, toppertjes! Op naar de woensdag, moet alleen dan wel het eerste stuk missen want ben dan nog niet thuis van mijn werk, laten we hopen dat ze net zo lekker zullen doorgaan als vrijdag. Mijn oranje shirtje ligt alweer gewassen klaar. Hou eigenlijk helemaal niet van voetbal maar het EK en WK volg ik wel altijd, heerlijk die sfeer. Vlaggetjes en grote vlag hangen al een paar weken buiten, de hamstertjes hangen gezellig aan de lamp, ik hou ervan. Maar goed terug naar het weer zin hebben om te kleuren, want ik wijk weer eens goed af. Gelukkig las ik in de reacties dat iedereen dat wel regelmatig heeft dat je totaly geen inspiratie en zin meer hebt, nou gelukkig hier is het ook teruggekomen, nu nog genoeg tijd vinden en dan is het weer gaan met die banaan. Mijn ingekleurde Tilda heb ik gisteravond op een kaartje verwerkt en ja hoor ik zat er weer helemaal in, mijn vertrouwde kistjes om me heen en het was weer genieten heen. Joepie het gevoel is er weer. Pak van mijn hart. Hoop trouwens dat ik gisteren niemand heb overgeslagen met mijn dagelijkse blogrondje want kreeg regelmatig de melding netwerkwijziging, wat dat ook betekenen mag maar het was behoorlijk irritant kan ik je zeggen, moest telkens weer opnieuw de bladzijde vernieuwen wat ik dan ook trouw heb gedaan en dan kon ik weer wel een reactie plaatsen. Nou ja zal ook wel weer overgaan. Een ding is zeker Blogger zit altijd vol verrassingen want je weet nooit wat er nu weer kan gebeuren. Nog ruim een week en dan is het zover, tandjes eruit, nieuwe tandjes erin. Oh ja ben afgelopen donderdag naar de narcotiseur geweest en hij heeft mij goedgekeurd hoor. Het komt nu wel heel dichtbij, merk het ook wel dat de spanning steeds meer wordt, maar goed als ik dan weer met mijn nieuwe tandjes voor de spiegel sta, ja ja ik kom er eerlijk voor uit dat doe ik dus, om te kijken hoe ze staan, slaat natuurlijk nergens op want indoen kan ik ze nog niet maar het is het idee, dan denk ik het is toch wel heel erg mooi en al het andere er omheen zullen we pas weten als het donderdag de 26ste is ...... maar op naar mijn kaartje want het wordt zo weer een lang verhaal, deze keer een fris en fruitig exemplaar gemaakt, de kleur groen is in het echie veel mooier van kleur, echt zo een heerlijke appeltjesgroene kleur maar krijg het niet goed op de foto helaas. Wil mijn kaart mee laten doen aan de challenges van Dutch Stamp Chickies, HobbyVision, Scr@p-Cards en Magnolia-Licious

Wil jullie weer bedanken voor de superleuke reacties op mijn vorige kaartje, heb er weer van genoten met het bekende glimlachje van oor tot oor, super. Zo leuk ik zag dat ik tweede ben geworden met mijn kerstkaart bij het challengeblog van Hobbyhome-hobbyartikelen en met de randomrunner gewonnen met mijn blauw/gele Bestiekaart bij My Besties Deutschland, helemaal blij mee. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer maar weer!

Jakkiebakkie!

Jakkiebakkie, nog steeds geen knutselspulletjes aangeraakt, ik word er helemaal onrustig van. Overdag denk ik oh heerlijk vanavond als Nick op bed is ga ik eventjes mijn kistjes pakken en lekker aan de fröbel, en dan is het avond en dan pfffff helemaal niets, hoe erg toch weer, ik heb heel erg veel papier maar momenteel, shame on me, vind ik helemaal niets leuk, wat een tutje hola ben ik toch af en toe. Heb je dat gevoel ook weleens, dat je eventjes helemaal leeg bent wat knutselen betreft. Nou weet niet hoe jij dat dan ervaart, maar ik word er helemaal onrustig van want ik wil oh zo graag maar er komt niets uit mijn handjes ....... please laten we hopen dat het gauw weer terugkomt. Ben je niet onrustig van die rusteloze benen, nou ja die heb ik eigenlijk ook momenteel weer heel erg in de avonduurtjes, dan word je het hier wel van. Zo moppersmurfin heeft weer gesproken. Gelukkig had ik nog een kaartje liggen die ik een tijdje geleden heb gemaakt maar dat is dan ook de allerlaatste die ik momenteel kan laten zien want ze zijn nu echt opperdepop, ja genoeg in voorraad hoor, heb twee kaartenrekken vol staan hier in huis maar die heb ik allemaal al laten zien. Oh ja de deur zit er weer in en de smurrie van de milkshake op de trap is gelukkig helemaal weg, poehee geen plekken meer te zien en ruikt gelukkig ook niet zuur, nou ja had er wel wat parfum op gespoten voor het geval dat. Lijkt me nou niet bepaald een fijn idee als je naar boven loopt en het ruikt naar zure melk, brrrr. Ook weer opgelost. Ga zo maar weer eventjes proberen een blogrondje te maken, gisteravond wou ik beginnen maar helaas pindakaas het was weer een keer raak want wat ik ook probeerde mijn leeslijst kwam niet tevoorschijn. Wat is het lange weekend weer omgevlogen en morgen is het weer centjesverdiendag. Nog een paar weekjes eventjes flink doorbuffelen want het is toppie druk en weet totaal niet hoe ik me ga voelen na de bewuste dag, wel al geregeld dat ik ook thuis kan werken als ik mijn nieuwe tandjes heb, want heb dan als het goed is een aansluiting op mijn computer dat ik alles kan doen wat ik ook op mijn werk doe. Ja voor hetzelfde geld ben ik die maandag daarna weer op het werk maar als ik niet kan praten, veel pijn heb, niet kan eten of weet ik veel wat dan lijkt me het niet zo fijn om dan naar het werk te gaan. Ach ja we zullen het gaan beleven ..... Wil mijn kaartje mee laten doen aan de challenge van Creative Cutting Challenges waar ze een meisjeskaart willen zien en eh volgens mij is dit dat wel

Welkom Annette op mijn blog, leuk dat je volger bent geworden, gezellig. Bedankt lieve bloggertjes voor de reacties op mijn vorige kaartje, wat heb ik er weer van genoten, heerlijk, het glimlachje was weer goed aanwezig van oor tot oor. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer maar weer! 

Wat een troep is dat zeg!

Dacht vanmorgen oh ja laat ik vandaag maar eventjes snel bloed laten prikken voordat ik volgende week een gesprek heb met de annethesist (of hoe schrijf je dat en nog erger hoe spreek je het uit, ik krijg het bijna niet uit mond). Nou dat eventjes kon ik wel weglaten, oh joh niet normaal meer hoe druk het er was, het leek wel of heel Uithoorn aan het bloedprikken geslagen was. Wat een mensenmassa. En dat eventjes bloedprikken werd 2 uur lang wachten voordat ik aan de beurt was, kon ze ook nog geen ader vinden in mijn rechterarm (en nu maar hopen dat die er wel zit) maar gelukkig in mijn linkerarm had ze hem zo te pakken en dat heb ik weer achter de rug. Nu ben ik bijna voor alles een bange poeperd maar gelukkig niet voor bloedprikken dus dat scheelt dan wel weer, want als je anders 2 uur lang in de wachtkamer moet gaan zitten zenuwpesen dan is het volgens helemaal geen pretje. Maar goed de boodschapjes zijn weer in huis en de wasmachine draait, mijn haar zit in de verf want de uitgroei was bijna niet meer om aan te zien en dacht laat ik maar eventjes een blogberichtje maken in de tijd dat het erin moet trekken. Oh oh oh wat was die Nick gisteren trouwens weer een ondeugend mannetje, kom ik uit mijn werk denk ik verhip wat is dit nu toch weer, is mijn deur naar de hal eruit. Vertelt mijn moeder dat Nick het wel een leuk spelletje vond om lekker de deur open en dicht te gooien en dan met een kracht van een grote vent en ja hoor gevolg deur helemaal uit zijn voegen. Maar lange leve ome Hennie die hem alweer gelijmd heeft, hij staat nu in de klemmen en morgenochtend komt hij hem er weer in zetten. Dus dat was gelukkig weer opgelost. Zit ik 's avonds op de bank, had hem al naar bed gebracht, hoor ik hem roepen maar was eventjes met iets bezig wat ik niet meteen naast me neer kon leggen, maar hij bleef maar roepen en op het moment dat ik naar boven wou gaan, kreeg ik bijna een appelfloite had die toch een beker milkshake zo naar beneden gegooid, gevolg de hele trap en vloer onder de aardbeienmilkshake, kon wel janken, wat een troep is dat zeg. Heb hem toen maar eventjes flink toegesproken dat ik dat nooit meer wil zien. Nu hoor ik je denken en ja maar wat doet hij met een milkshake boven, nou dat zal ik je vertellen. Woensdag is hier in huize Meijer snackbardag en haal ik altijd wat na het werk voor Dani en mij en voor Nick een milkshake (want die eet dan poffertjes want patat is beh volgens hem) want dat vindt hij heerlijk. Maar wat heeft die nu stiekem gedaan, de beker mee naar boven genomen na het eten terwijl ik dat niet doorhad en waarschijnlijk had hij er geen zin meer in en omdat mams niet snel genoeg reageerde is het toch net zo makkelijk om hem van de trap te gooien ..... maar dat dat dekseltje er weleens af kan gaan daar hij had hij denk ik niet aan gedacht pffff. Maar weer genoeg geklets en ik moet zie ik op het klokje echt zo mijn haar uitspoelen voordat dat helemaal de verkeerde kant opgaat, hier mijn kaartje van vandaag die ik overigens vorige week al heb gemaakt, kom momenteel bijna tijd tekort, heb van de week nog geen knutselspul aangeraakt helaas, de dagen lijken wel steeds sneller te gaan voor mijn gevoel.

Welkom Janneke op mijn blog, superleuk dat je volger bent geworden, gezellig. Wil mijn kaartje mee laten doen met de challenge van My Besties Friendship. En het was weer genieten hier hoor van alle leuke berichtjes op mijn vorige kaartje, super bedankt weer toppertjes, jullie hebben er weer voor gezorgd dat het bekende glimlachje weer van oor tot oor verscheen. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer!

Hoe attent is dat!

Wat heerlijk toch om de afgelopen 2 dagen weer eventjes een zonnetje te zien, oké hij verdwijnt vaak achter de wolken maar alles beter dan de regen van vorige week. Daar wordt een mens meteen weer vrolijk van, tenminste ik wel. En over de regen die ze vanaf dinsdag weer voorspellen daar denk ik nog maar eventjes niet aan. Eerst eventjes genieten van de zonnestralen op mijn knarretje. Alle bedjes vanmorgen verschoond, en oh oh oh wat ruikt het dan altijd zalig boven, de wasverzachter komt je tegemoet, heerlijk. Hé bah nu ruik ik dat de buren weer hun vuurkorf hebben aangedaan, jakkiebakkie dat vind ik altijd zo stinken, je hele huis gaat daar zo naar ruiken, nou ja het is niet anders. Ga zo denk ik maar eens mijn blogrondje op de laptop in de tuin maken, lijkt me een goed plan. Zag bij de NKU een leuke sketch staan en dacht weet je wat laat ik eens meedoen aan de challenge, dus gisteravond al mijn kistjes weer tevoorschijn gehaald uit het verborgen halletje en heerlijk zitten kleuren en plakken en knippen. Op en top ontspannen dus. De tv op de achtergrond aan en gaan met die banaan, hé grappig dat rijmt. Oh ja las in de reacties op mijn vorige kaart dat sommigen zich afvragen of ik nu toch onder narcose alles laat trekken, eh ja inderdaad dat is zo. Dacht dat ik het al geschreven had maar niet dus. Weet je nog dat ik toen toch maar weer het ziekenhuis zou bellen hoe duur een narcose dan wel niet was als ik dat zelf zou moeten betalen, nou dat heb ik toen gedaan en kreeg een nogal raar antwoord van de zuster achter de balie, namelijk dat ze dat niet wist en dat ik dat maar moest zoeken op de site van het ziekenhuis. Mhmmm nogal vaag dus. Nou ik zoeken heen maar helaas ik kwam er niet achter. Toen voor me zelf toch maar besloten om het dan maar niet onder narcose te doen want als het bijvoorbeeld tegen de 1000 euries zou lopen, dan kan bruintje niet trekken. En wat gebeurt er word ik 's middags gebeld door een kaakchirurg uit het ziekenhuis die het gesprek had opgevangen en dat eigenlijk niet echt dienstverlenend vond en hij vertelde mij dat zij het aanvragen en dat het wordt vergoed uit de basisverzekering, nou hoe attent is dat, het was niet eens de kaakchirurg die mij gaat helpen. Tuurlijk kost het je eigen risico maar dat wist ik al, maar alles beter dan een giga bedrag. Nu hoop ik maar dat ik hem goed verstaan heb want Nick was net uit school en die stond alleen maar aan mijn broek te trekken en te roepen wie is dat, wie is dat, wie is dat hahaha. Nou ja we zullen het wel zien als het zover is. Dus Aniet gaat de 26ste eventjes slapen en wordt wakker met een nieuw gebitje, oh zo spannend ..... Oh ja Renate, waarom een gebitje voor het eerste jaar, eh maak je geen zorgen ik hoef over een jaar niet tandeloos door het leven hoor, tenminste laten we het hopen, maar je krijgt de eerste keer een soort tussengebit omdat je kaken nogal gaan slinken en je gebit telkens niet meer zo goed past, als het goed is, is dat over een jaar voorbij en krijg je een definitief gebit, tenminste zo heb ik het mij laten vertellen. En kijk daar zit nou ook een van mijn grootste angsten, stel je voor dat als ik bijvoorbeeld moet niezen en ik zit bij de president de keek op de week te doen en floep mijn gebit ligt op zijn schoot, daar krijg je toch nachtmerries van :-(. Maar voordat het weer een superlang verhaal wordt zie hier mijn kaartje voor de challenge van de NKU. Ook wil ik mijn kaartje mee laten doen aan de challenge van Tilda's Town en Magnolia Forever

Welkom Ria, Gaby en nog iemand die ik helaas niet kan zien op mijn blog, superleuk dat jullie volger zijn geworden, ik zeg weer helemaal gezellig. Alleen kan ik helaas niet op jullie blog komen, misschien kunnen jullie je blogadres sturen zodat ik jullie ook kan gaan volgen. Wat een gave reacties heb ik gekregen op mijn trouwvintagekaartje voor de challenge van de WLVC, jeetje wat heb ik daar weer van genoten, het lachje zat er weer hoor van oor tot oor. Voor degenen die vroegen wat voor mal dat was, dat randje langs mijn kaart, dat is dus een mal van Joy Crafts/Noor Design (nr. 6002/0260), mooi is die hé, het is net kant. En zoals telkens weer zegt Aniet lieve bloggertjes aan de andere kant van het beeldscherm tot de volgende keer maar weer!